Жұлдыз
Радиосы
Сау адамнан да сезіктенем...
-
Мөлдір Еркінқызы
Аялдамаға жақындадым. Қараңғы түсiп қалған. Бiр балақай ғана отыр екен. Бiрлi-жарым жас қыздар ұзағырақ, қоқыс жәшiгiнiң жанында тұрды.
Қар жауып тұрғасын аялдаманың шынысы ық қой деп, әлгi оқушының қасына жайғасқам. Сәлден соң баланың жанына арт жақтан бiр ер кiсi келдi. Ақырын бiрдемелердi сұрай бастады. Сампылдап сөйлеп, жауап берiп отыр. Не деп жатыр екен деп ойладым. Әңгiмелерiне құлақ түрiп ем, көлiктердiң даусынан дұрыс естiлмедi. Мына кiсiге не керек деген ой маза бермедi. Шыдай алмай қастарына барып "Атасысыз ба?" деп сұрадым.
- Иә! ("i, не болды?" дегендей қарап тұр).
Ыңғайсызданып қалдым. Жаман ойымды бiлдiртпеу үшiн "Еее, атасының баласы екен ғой. Неше оқисың?" дей салдым. "Автобустар құрып кеттi ғой, иә?" деп қойдым тағы. Iштей қуыстанғанмен, көңiлiм орнына түстi. Ойымның терiс боп шыққанына, күдiгiмнiң сейiлгенiне қуандым.
Мөлдір Еркінқызы
Facebook-тегі парақшасынан
