Отбасы - ошақ қасы

Ажырасамын деп екі жыл алдап келді

  • Ажырасамын деп екі жыл алдап келді

    Ажырасамын деп екі жыл алдап келді

 Айжан әуежайда жұмыс істейді. Екі жыл бұрын күйеуінен ажырасып, ата-анасына ұлымен қайтып келген.
Жасы отызға тақап қалған жас келіншек жеке өмірін басы бос ер-азаматпен жайғастырғысы келетін. Бір күні ол басқа бөлімде жұмыс істейтін әріптесі Нұрболатпен іссапарға барды. Нұрболат өте биязы, жарқын, мейірімді, жомарт жігіт. Нағыз армандағы ер-азамат дерсің. Сол бір аптаға созылған іссапардан кейін екеуін бір-біріне тіл жетпес күш баурап әкетті. Ол Айжанмен кездесуге сыйлықсыз, гүлсіз келмейтін. Оған Нұрболаттың сүйіспеншілігі, қамқорлығы ұнайтын.

Айжан оның үйленген, басы бос емес екенін білгенше, өзін бақыттың құшағында жүргендей сезінетін. Оның үстіне, әйелі тұңғышына құрсақ көтеріпті. Бірақ, Айжанға жақында ажырасатынын айтты.

Оған екіқабат болған соң ғана үйленгенін, сүймейтінін айтып, Айжанды иландырды. Бірақ үйленген соң, ол сәби шетінеп кетіпті.

«Оны сүймеймін ғой, мен онымен жатпаймын. Арамызда ештеңе жоқ…», «Дүниеге келетін баламыз үшін тұрып жатырмын…». Айжанның Нұрболатқа жаны ашыды. Оны өзінен басқа ешкім түсінбейді деп ойлады.

Отбасы бар еркектермен ешқашан қарым-қатынас жасамаймын деп өзіне серт берген Айжан не істерін білмеді. Сүйген адамында өзінен басқа тағы бір жанның бар екенін сезіну қызғаныш сезімін ұялатты. Нұрболатпен көңіл қосқан екі айдың ішінде оны сүйіп қалған еді. Әр кезде кешкісін Нұрболаттың өзіне телефон соқпайтыны есіне түсті, екі айда демалыс күндері мүлдем кездеспепті де. Осылайша екі ойлы болған Айжан Нұрболаттың сөзіне сеніп жүре берді.

Ол әйелімен ажырасу туралы сөйлесетін болғанда, құрсағындағы баланың түсік қаупі туындап, ауруханаға түсіп қалыпты. Ол екі ай жатты, ауруханадағы әйелін Нұрболат тастап кете алмады. Айжан да оған жаны ашып, ештеңе демеді. Нұрболаттың ұлы дүниеге келді. Әйтіп-бүйтіп бір жыл өтті. Сенбі-жексенбі күндері Айжан үшін азап болды. Екеуі анда санда пәтер жалдап, кездесіп жүрді.

Тойымсыз махаббаттың буына құмарлары қанбай, күн ұзақ екеуі төсектен тұрмайтын.

– Жаным кішкене күте тұршы, балам қырқынан енді шықты, біраз аяқтансын. Сосын ажырасамын. Сені ғана сүйемін. Білесің ғой. Әйелім ауырыңқырап жүр, мұндай кезде тастап кеткенім болмас…

Нұрболаттың сөзіне имандай сенген Айжан әр күнін үмітпен батырып, әр таңын іңкәр сағынышпен атыратын болды. Бір күні ұялы телефонына оның әйелі хабарласты. Кім екенін білгісі келді. Айжан өткенде сүйіктісіне хабарлама жіберіп еді, соны әйелі оқып қойған ғой, деп ойлады. Айжан қателестіңіз деп тұтқаны қоя салды. Біршама уақыттан кейін ұялы телефоны тағы дыңылдады.

– Айжан? Мен Нұрболаттың әпкесімін. Сенде ұят деген бар ма, өзі? Жайына қалдыр менің інімді. Әйелі бар, баласы бар еркекпен жүргенге ұялмайсың ба?! Ұятсыз! Нұрболат оны жақсы көреді, сүйіп қосылған екеуі. Ажыраспайды ол! Қоймасаң, жұмысыңа барамын!

Айқайлап сөйлеген зілді дауыстан Айжан қорқып кетті. Кімге сенерін білмеді. «Әпкесі Нұрболаттың көңілінде не болып жатқанын қайдан біледі. Кімді сүйетінін қайдан біледі?». Ертеңінде Нұрболатпен кездескенде ол, «мен әпкеммен сөйлесемін, сені жақсы көретінімді, ажырасатынымды да айтамын»,– деп иландырып кеткен еді.

Бұл жағдайдан кейін оның туыстары Айжанды мазалаған жоқ. Бірақ Нұрболат міндетті түрде ажырасатынын, Айжанмен бірге болатынын, біраз уақыт беруін өтінді. Содан бері және бірнеше ай өтті. Тіпті кездескенде Айжанның көзінше әйелі хабарласа қалса, Нұрболат: «не болды сонша, звандай берме! айттым ғой саған киімімді жуып қой», – деп әйеліне дікеңдеп, сұс көрсетіп қоятын. Ондай сәттерде Айжан телефонның ар жағындағы сүйіктісімен күнде бірге тұратын өзінің күндесін жек көріп, сауап болды, шоқ-шоқ, дейтін ішінен Нұрболатқа риза болып. Ол әйелдің қиналғаны Айжанды мүлдем толғандырмады, ойландырмады. Басында бір ғана ой болды: «Ол мені сүйеді!»

Ғашығының ажырасатын уақытын күте-күте шаршаған Айжан бірде Нұрболаттан кетуге бел буып, бір апта телефонын көтермеді. Енді міне, екеуі машинада отыр. Нұрболат Айжанды қаусыра құшақтап алған. Мойнынан, шашынан иіскеп:

– Жаным, сен неге ертерек кездеспедің екен маған. Сендей ешкімді сүйген емеспін. Не деген қатал тағдыр, сенсіз өмір сүре алмаймын. Асылдың анасы сен болсаң ғой, шіркін, үшеуіміз сондай бақытты болар едік. Сенен бала сүйгім келеді. Сен маған туып бересің ғой, иә?

Ертесінде Айжан жұмыста болғанда Нұрболат түскі уақытта келіп, есік алдына шығуын сұрады. Көліктің артқы орындығында баласы отыр екен. Көліктен шығып, Асылды қолына алып, «мамаға келдік, сенің мамаң, мама, мама де…», –деп сәбиді Айжанның қолына ұстатты. Бетінен шөпілдете сүйді. Ыңғайсызданып қалған Айжан не дерін білмеді.

Нұрболаттың кішкентайына деген шексіз махаббатын көрді. Өзінен аумайтын томпиған балдырған көз алдынан кетер емес. Мамасы дегені несі? Сонда балдырғанның өз мамасы қайда қалмақ? Сәбидің кінәсі қанша, өзінде де бала бар емес пе? Әйелінің кінәсі қанша? Ажырасамын деді, баланы өзіме алып қаламын деген жоқ па? Қандай есі дұрыс ана нақсүйеріне кетіп бара жатқан күйеуіне баласын бере салады екен? Ақымақтық, немесе мені ақымақ көре ме? Айжан бұл сөздердің Нұрболаттың өзін кетіп қалмасын деп, алдарқатып айтқанын түсінді. Әлі де болса бірталай уақыт осындай күйде жүре беру оған ыңғайлы болып тұр. Соңғы айларда қанша рет Айжан «не істейміз, жаным», деп сұрағанда, Нұрболат кішкене шыда балам кішкене өссін, кішкене шыда жаным, балам бала-бақшаға барсын…», — дейтін.

«Жоқ, бұдан артық шыдай алмаймын. Не ол таңдауын жасасын, не мен кетемін!». Айжан нақты шешімге келді.

Нұрболат әдетінше, «жаным сәл қалды, күте тұрсаң…», дей беріп еді, Айжан:

– Болды, ештеңе айтпа! Тойдым, балам тусын дедің, балам қырқынан шықсын дедің, балам жүрсін дедің, балам сөйлесін дедің. Енді онда мектепке барсын! Сосын оқуға түссін! Сосын үйленсін! Сосын немересін көріп алайын! Сосын ажырасамын! Нұрболат, жетеді.

Айжанашуға булығып, өкініштен күйіп, көліктен атып шықты.

Бұл жігіттің ешқашан отбасынан ажырамайтынын түсінді. Әншейін алдаусыратып, сүйем-күйеммен мұны пайдаланып келген.

Кеудесіне өксік келді. Көшенің ортасына тұрып алып айқайлағысы келді. Бейне бір түстен оянғандай күй кешті. Телефонын өшіріп, жұмысын ауыстырды. Өне-бойын кендеп алған дерттей болған Нұрболатқа деген алабұртқан сезімнен әрең арыла бастады. Үш ай дегенде көңіл жарасы жазылды-ау.

Бірақ, екі жылдай кеткен уақыты, алданған үміті, күте- күте қажыған сенімінің ақталмағаны есіне түссе, жүрек тұсы өкініштен шанши жөнеледі.

Осы оқиғадан кейін бір жыл өтті. Халыққа қызмет көрсету орталығына келген Айжан кіре берісте шығып бара жатқан Нұрболатты көрді.

Бірақ ол Айжанның бетіне бір қарады да ләм-мим деген жоқ, жанынан өтіп кете барды…
 




Көрілген: 1725    Пікірлер: 0

сәрсенбі, 27.05.2020, 16:55

Достарыңмен бөліс:

  • СОҢҒЫ ЖАРИЯЛАНЫМДАР:

    Көп ашылған Көп пікір жазылған
    2020
    2008
    2009
    2010
    2011
    2012
    2013
    2014
    2015
    2016
    2017
    2018
    2019
    2020
    тамыз
    қаңтар
    ақпан
    наурыз
    сәуір
    мамыр
    маусым
    шілде
    тамыз
    қыркүйек
    қазан
    қараша
    желтоқсан

    Алаш Айнасы мұрағаты

    Дс Сс Ср Бс Жм Сн Жс
    1 2
    3 4 5 6 7 8 9
    10 11 12 13 14 15 16
    17 18 19 20 21 22 23
    24 25 26 27 28 29 30
    31