Қанша тырыссам да енеме еш жақпай қойдым

05 наурыз 2019, 10:18

Мен қыз кезімде «барлығы өзіңе байланысты, енені жамандай берудің не қажеті бар» деп құрбыларыма ұрысатынмын, енді өкінем.

Менің де ата-анам бар, Құдайға шүкір. Келіні десе ішкен асын жерге кояды, жеңгемде жақсы. Менде болашақта ата-енемің айтқанын екі етпеймін деп ойлайтынмын, оларда жылы қабақ танытар деп білгенмін. Бірақ, өмір деген оңай емес екен. Ұнаған жігітке тұрмысқа шықтым.Үлкен отбасыға келін боп түстім. 5 ұл 3 қыз. Өкінішке қарай, күйеуім үйдің кенжесі. Маған деген қарым- қатынасы жаман емес, бірақ кейде мені қорғамайтынына қатты ренжимін.

Енем екі жыл болды маған күн бермейді. Шынымды айтсам, жалықтым. Екі жылда баланы әрең көтердім. Енеме немере керек емес сияқты. Бала көтере алмай, емделуге рұқсат сұрасам «қазіргі қатындар асығады дейді». Содан жасырынып емделуге тура келді. Шөппен емделдім. Шөппен емделіп бала көтеретініме сендім. Енем шөбімді төгіп тастайтын сонда да қайтпадым, өз бөлмемде тығып ішетін болдым. Аллаға шүкір қазір балалы болдым.

Қысқасы, үйдегі бастық енем. Атам орынбасары, сөзін қоштап отырады. Куйеуім үндемес. Мен күң. Не көрсетпеді маған, не айтпады, менен жаман келін жоқ. Тыныштық берер емес, азанда ерте тұрып шәйін берем, үйін жинаймын, айтқанын істеймін. Түсінбеймін, мен жаман болсам, неге менімен бірге тұрады?

Балжан Айтқожаева
alashainasy.kz/